Wyż przeważnie kojarzy nam się z suchą, słoneczna pogodą. Zdarza się jednak, szczególnie w zimnej porze roku, że mimo wysokiego ciśnienia jest pochmurno, mglisto, a nierzadko siąpi dokuczliwa mżawka.

Mamy obecnie do czynienia z taka właśnie sytuacją. Od kilku dni nad Europą Środkową przeważają układy wyżowe. Dzisiejsza prognoza wskazuje na silny wyż nad zachodnią Rosją o dźwięcznym imieniu, Teresa. Sięga on swoim klinem aż po Adriatyk, gdzie tworzy się mniejszy i słabszy wyż, Ulla. Nad Atlantykiem króluje potężny Wyż Azorski.

Przy takim układzie ciśnienia, nad Europę Środkową napływa z południowego-zachodu ciepłe, ale dość wilgotne powietrze, zasilane w wilgoć znad Morza Czarnego. Latem w takich warunkach, przy silnym nagrzaniu podłoża, cała woda zawarta w atmosferze wędrowałaby ku górze, i rozproszyłaby się w znacznie grubszej warstwie.

Wyż generalnie nie sprzyja powstawaniu chmur. Latem mielibyśmy zatem piękną słoneczną i ciepłą pogodę.

Tymczasem o tej porze roku, kiedy słońce nie świeci już dość mocno, cała wilgoć gromadzi się w pobliżu ziemi i nie może przebić się przez barierę ciepłego powietrza napływającego w wyższych warstwach atmosfery.

Wykres pionowego rozkładu temperatury i wilgotności pokazuje, jak ciepło (jak na tę porę roku) jest na wysokości około 1000 m. 8-10°C,  to temperatura zbliżona do tej przy powierzchni Ziemi. Latem podłoże byłoby znacznie cieplejsze i nagrzane od niego powietrze wraz z parą wodną powędrowałoby ku górze ponad warstwę blokującą.

Jesienią i zimą wilgoć gromadzi się w warstwie kilkudziesięciu do kilkuset metrów nad ziemią. Tworzą się zamglenia, mgły, niskie chmury, a przy ujemnych temperaturach również szron i szadź. W tej cienkiej warstwie kumulują się również zanieczyszczenia. Czasteczki szkodliwych gazów i pyłów łączą sie z kropelkami wody zawieszonej w powietrzu i, wdychane, mogą źle wpływać na nasze samopoczucie.

Wyż w tym okresie roku bywa słoneczny, jeśli powietrze napływa z suchych lub mroźnych obszarów (na przykład wyż nad Skandynawią z arktycznym powietrzem).